Jestem pewien, że każdy z nas w pewnym momencie zastanawiał się, jak niektórzy ludzie mogą przejść od marzeniai nie przytyć ani uncji, podczas gdy inni powiększają swoje biodra po prostu zaglądając do lodówki. Co sprawia, że ktoś zyskuje mięśnie od pierwszej chwili, gdy postawi stopę na siłowni, a ktoś z drugiej strony męczy się miesiącami, zanim zacznie zauważać pierwsze zmiany w sobie? Różnice te wynikają z naszych różnych genów. Każdy z nas ma inny skład genetyczny, co w praktyce przekłada się na to, że wszyscy mamy talenty i predyspozycje do czegoś innego.
W tym kontekście możemy mówić o tak zwanych somatotypach. Służą one do kategoryzowania ludzkiej sylwetki w oparciu o kilka ogólnych kryteriów. Każdy somatotyp ma inne mocne i inne słabe strony, co z kolei przekłada się na to, jak szybko tyjemy lub nabieramy masy mięśniowej. W dzisiejszym artykule przedstawimy różne somatotypy, koncentrując się na ich głównych zaletach i wadach, a także na tym, dlaczegozaletach i wadach oraz dlaczego w ogóle powinniśmy być zainteresowani podziałem na somatotypy.
Czym dokładnie jest somatotyp?
Kategoryzowanie ludzi według ich budowy fizycznej nie jest niczym nowym. W rzeczywistości pomysł ten był już badany przez Hipokratesa, który dzielił ludzi według proporcji, w jakich ich ciała zawierały krew, żółć, czarną żółć i śluz. W ślad za nim poszło wielu psychologów, którzy często łączyli cechy fizyczne danej osoby z jej cechami osobowości. Obecnie w dziedzinie sportu stosuje się podział wprowadzony w pierwszej połowie ubiegłego wieku przez amerykańskiego psychologa Williama Herberta Sheldona.Jego trzy somatotypy dzielą się przede wszystkim ze względu na budowę ciała (wysoki i szczupły, średniego wzrostu, niższy i krępy), przy czymwyższy i krępy), przy czym według Sheldona każdy somatotyp jest utalentowany do innego rodzaju aktywności fizycznej. Podział ten jest bardzo popularny po dziś dzień i można go spotkać zwłaszcza w sportach siłowych. W rzeczywistości to właśnie wtedy, gdy nabieramy masy mięśniowej lub tracimy na wadze, nasze biologiczne predyspozycje w pełni się ujawniają.
Czy jestem ektomorfem, mezomorfem czy endomorfem?
Jeśli zajmujesz się sportami siłowymi od jakiegoś czasu, prawdopodobnie spotkałeś się z oznaczeniami dla każdego somatotypu. Są to ektomorfik, mezomorfik i endomorfik. Każdy z nich ma swoje wady i zalety, więc nie można jednoznacznie stwierdzić, który somatotyp jest najlepszy. Jednak na potrzeby sportów siłowych mezomorf i endomorf mają zdecydowaną przewagę. Dlaczego? Przeanalizujmy szczegółowo każdy somatotyp.
Ektomorfik
Pierwszym somatotypem jest ektomorf. Charakteryzuje się wysokim wzrostem, niskim procentem tłuszczu podskórnego, małymi ramionami, długimi kończynami i mniejszą ilością masy mięśniowej. Folk opisałby ektomorfika jako chudego długowłosego. Idealnym sportem dla ektomorfika jest skok wzwyż lub biegi wytrzymałościowe. Wynika to z faktu, że nie ma on problemu z utrzymaniem niskiej wagi, ale z drugiej strony musi włożyć więcej wysiłku w budowanie masy mięśniowej.
Mezomorfik
Gdzieś pośrodku między ektomorfikiem a endomorfikiem znajduje się mezomorfik. Często mówi się, że mezomorficy mają idealną sylwetkę do większości sportów. Z reguły nie mają dużo tłuszczu podskórnego, ale jednocześnie nie mają problemów z budowaniem mięśni. Dlatego też mogą znaleźć zatrudnienie na bieżni, w większości sportów zespołowych, a nawet w kulturystyce. Mezomorfik to, krótko mówiąc, wszechstronny sportowiec.
Endomorfik
Krótszy wzrost, szerokie ramiona, mocne stawy, szersze biodra i wyższy procent tłuszczu podskórnego. Tak w skrócie można opisać endomorfa. Można powiedzieć, że jest on dokładnym przeciwieństwem ektomorfika. Nie ma on problemu z budowaniem masy mięśniowej, ale z drugiej strony ma tendencję do szybkiego przybierania podskórnej tkanki tłuszczowej. Nadaje się do sportów siłowych, ale równie dobrze sprawdzi się w pchnięciu kulą czy rugby.
Nikt z nas nie należy do jednej kategorii
Jeśli czytając poprzedni akapit nie od razu wiedziałeś, do którego somatotypu pasujesz, nie przejmuj się tym. W rzeczywistości nikt nie mieści się w jednym pudełku. Gdyby tak było, po świecie chodziłyby tylko 3 typy postaci, co oczywiście nie jest prawdą. Wszyscy łączymy elementy każdego somatotypu, ale nigdy nie pasujemy tylko do jednej kategorii. Każdy somatotyp reprezentuje swego rodzaju "ideał", a każdy z nas jest od niego daleki w inny sposób. Dlatego ważne jest, aby nie przywiązywać się zbytnio do swojego somatotypu, ponieważ w przeciwnym razieW takim przypadku możesz zaniedbać niektóre ze swoich mocnych (i słabych) stron.
Czy jest sens zajmować się swoim somatotypem?
W tym momencie pojawia się pytanie, jak istotne są informacje o tym, jakim somatotypem jesteś. Szczerze mówiąc, uważam, że wpływ somatotypu jest przez wiele osób zupełnie niepotrzebnie przeceniany. Nie oznacza to jednak, że nie można w żaden sposób skorzystać z tych informacji. Jeśli potrafisz prawidłowo ocenić swoje mocne i słabe strony, może to pomócPomoże ci to dostosować trening i dietę tak, aby jak najlepiej pasowały do ciebie. Na przykład, ektomorficy zazwyczaj preferują krótsze treningi, ponieważ są bardziej podatni na zmęczenie. Endomorficy z kolei muszą bardzo uważać na przestrzeganie diety i unikanie częstego grzeszenia, co z kolei ektomorfikom nie jest tak pomocne.
Podobnie, twój somatotyp może dać ci wskazówkę, jaki sport powinieneś uprawiać. Jeśli chcesz robić coś, do czego jesteś biologicznie przystosowany, warto wyjaśnić, który somatotyp jest ci najbliższy. To wszystko są rzeczy, do których prędzej czy później i tak byś doszedł, czyli postrzeganie swoich biologicznych predyspozycji w kontekście somatotypu.Twoich biologicznych predyspozycji w kontekście wszystkich somatotypów pomoże Ci uzyskać lepszy obraz tego, jak wypadasz na tle reszty populacji. Jeśli Twoim marzeniem jest zostać zawodowym kulturystą, ale wiesz też, że jesteś przykładowym ektomorfikiem, zaczynając trening na siłowni, powinieneś wiedzieć, że Twoje predyspozycje biologiczne są bardzo wysokie.powinno być dla ciebie jasne, że twoi rówieśnicy będą naturalnie nieco lepsi.
Somatotyp nie jest powodem do wymówek
To prowadzi nas do ostatniego i najważniejszego punktu całego artykułu. Ostatecznie nie ma znaczenia, jaki masz somatotyp. Ponieważ w sportach siłowych, przy wystarczającym wysiłku i determinacji, można pokonać zdecydowaną większość przeszkód biologicznych. Legendy takie jak Frank Zane, Flex Wheeler czy w dużej mierze Sylvester Stallone są pięknymi przykładami na to, że nawet ektomorfik może osiągnąć godne podziwu wyniki w dziedzinie kulturystyki. Podobnie, bycie endomorfem nie oznacza, że nie można osiągnąć idealnie wyrzeźbionych mięśni brzucha i idealnej letniej sylwetki.
Somatotyp nigdy nie powinien być zatem wykorzystywany jako wymówka. Nie powinieneś też pozwolić, by zniechęcał Cię do osiągania celów. Twoi rówieśnicy mogą być lepiej przygotowani, aby stać się silniejszymi, ale to nie znaczy, że pewnego dnia nie możesz ich prześcignąć. Ale jest też odwrotnie. Jeśli polegasz na fakcie, że nie przytyjesz jako ektomorfik, ponieważ masz dobre geny, może się to źle skończyć. Dlatego dobrze jest znać swój somatotyp, ale z drugiej strony nie należy się nim zbytnio przejmować.
Podsumowanie
Ektomorfik, mezomorfik i endomorfik reprezentują trzy somatotypy, które są podzielone na podstawie budowy ciała danej osoby. Każdy somatotyp ma inne zalety i wady, dzięki czemu nadaje się do różnych dyscyplin sportowych. Wiedza o tym, do której z tych trzech kategorii należysz, może pomóc w planowaniu treningu i diety. Może również pomóc w uświadomieniu sobie swoich mocnych i słabych stron. Nie należy jednak przywiązywać zbyt dużej wagi do swojego somatotypu, ponieważ może on nic nie mówić. Sukcesy i porażki sportowe zawsze będą zależeć przede wszystkim od tego, jak ciężko i wytrwale trenujesz.
To wszystko w dzisiejszym artykule, ale jeśli masz jakieś pytania, skontaktuj się z nami w komentarzach.
Dlaczego warto nam zaufać?
Sport to moja życiowa pasja, jestem z nim związany od dziecka. Przez długi czas zajmowałem się przede wszystkim lekkoatletyką, która ostatecznie zaprowadziła mnie również na siłownię. Każdy dobry sprinter wie, że aby uzyskać jedną dziesiątą startu, musi poświęcić setki godzin na trening. I to właśnie ten trud za kurtyną, którego nikt nie widzi, był moją największą pasją.
Każdy kilogram na siłowni pomagał mi zbliżyć się trochę do mojego celu i bardzo szybko zakochałem się w siłowni. Mimo że już się nie ścigam, nic się nie zmieniło w moim związku z bezkompromisowym treningiem.